மிஷேல் ஃபூக்கோவின் நூற்றாண்டை முன்னிட்டு, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ரவிக்குமார் எழுதியுள்ள கட்டுரை, சமகால இந்திய அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாடு எவ்வாறு உதவுகிறது என்பதை விளக்குகிறது.
அதிகாரம் என்பது அரசு, சட்டம், ஆளும் வர்க்கம் ஆகியவற்றிடம் மட்டுமே குவிந்திருப்பதில்லை; அது சமூக உறவுகள், அறிவு உற்பத்தி, கண்காணிப்பு, நிறுவன நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் வழியாகவும் செயல்படுகிறது என்பதை ஃபூக்கோ எடுத்துரைத்ததாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், பாஜக அரசின் அதிகாரத்துவ நடவடிக்கைகளை எதிர்ப்பதில் குடிமைச் சமூக அமைப்புகளின் பங்கையும் வலியுறுத்துகிறார்.
ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகள் அதிகாரத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இங்கே எழுப்பப்பட வேண்டிய அடிப்படையான கேள்வி: அந்த அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் உள்ளது? அந்த அதிகாரத்தை உழைக்கும் வர்க்கம் எப்படி அடைவது? என்பதாகும்.
அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை விளக்குவதற்கும், அந்த அதிகாரத்தை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார, சமூக உறவுகளை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர அரசியல் திட்டத்தை உருவாக்குவதற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்தாமல், அதிகாரத்தின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளை அடையாளம் காண்பதையே சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான வழிகாட்டியாகக் கருத முடியாது.
இதுவே ரவிக்குமாரின் கட்டுரையுடன் மார்க்சியப் பார்வையில் விவாதிக்க வேண்டிய மையமான கேள்வி.
ஃபூக்கோவின் கோட்பாட்டை நிராகரிப்பது இங்கு நோக்கமல்ல. மாறாக, அதன் விளக்கத் திறன் எதுவரை செல்கிறது, அதன் கோட்பாட்டு வரம்புகள் எவை, அவற்றை மார்க்சிய லெனினியக் கோட்பாட்டின் வழியாக எவ்வாறு மதிப்பிடுவது என்பதே நமது நோக்கம்.
அதிகாரத்தின் செயல்பாடும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும்
மார்க்சியம் சமூகத்தைத் தனித்தனி அதிகார உறவுகளின் தொகுப்பாக மட்டும் பார்ப்பதில்லை. உற்பத்தி உறவுகள், உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, உழைப்புச் சுரண்டல், உபரி மதிப்புக் கைப்பற்றல், வர்க்க முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் சமூகத்தின் வரலாற்று இயக்கத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.
முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். உற்பத்திச் சாதனங்களை உடைமையாகக் கொண்ட முதலாளித்துவ வர்க்கம், தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் மூலம் உருவாகும் உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறது. இந்தச் சுரண்டல் தனிநபர்களின் மனப்பான்மையால் மட்டும் நிகழ்வதில்லை; அது முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் கட்டமைப்பில் வேரூன்றியிருக்கிறது.
ஃபூக்கோவின் அதிகாரப் பகுப்பாய்வு, மனிதர்களின் உடல்கள், நடத்தைகள், அறிவு, சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றின் மீது அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறது. குறிப்பாக, நவீன நிறுவனங்கள் கண்காணிப்பு, ஒழுங்குபடுத்தல், மதிப்பீடு போன்ற நடைமுறைகளின் வழியாக மனிதர்களை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துகின்றன என்பதை அவரது ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆனால், இந்த அதிகார நுட்பங்களுக்கும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமைக்கும், மூலதனக் குவிப்புக்கும், உழைப்புச் சுரண்டலுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை ஒருங்கிணைத்த முழுமையான அரசியல் பொருளாதாரக் கோட்பாட்டை ஃபூக்கோ வழங்கவில்லை. இதுவே அவரது அதிகாரக் கோட்பாட்டின் முக்கியமான வரம்பாகும்.
உதாரணமாக, ஒரு தொழிற்சாலையில் தொழிலாளியின் நேரம் கண்காணிக்கப்படுவதையும், அவரது உடல் ஒழுங்குபடுத்தப்படுவதையும், உற்பத்தித் திறன் அளவிடப்படுவதையும் அதிகாரத்தின் நுட்பங்களாக விளக்க முடியும். ஆனால் இந்த ஒழுங்குபடுத்தல் எவ்வாறு உற்பத்திச் செலவைக் குறைக்கிறது, உழைப்பின் மீதான முதலாளித்துவக் கட்டுப்பாட்டை வலுப்படுத்துகிறது, உபரி மதிப்பை அதிகரிக்கும் நோக்கத்துடன் இணைகிறது என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
படிக்க: உயர்கல்விக்கு ஆபத்து: புதிய சட்டம் வருகிறது! ரவிக்குமார் எம்.பி
இங்கே அதிகாரப் பகுப்பாய்வையும் அரசியல் பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வையும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக நிறுத்த முடியாது.
அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அறிவது முக்கியம்; அந்த அதிகாரம் எந்தப் பொருளாதார உறவுகளால் தாங்கப்படுகிறது, யாருடைய நலன்களுக்குச் சேவை செய்கிறது, அதை மாற்றுவதற்கான அரசியல் சக்தி எது என்பதையும் விளக்குவதுதான் சமூக மாற்றத்திற்கான அடுத்த கட்டம்.
அதிகாரம் எங்கும் இருக்கிறது என்றால், வர்க்க அதிகாரத்தின் தனித்துவம் என்ன?
ஃபூக்கோவின் சிந்தனையில் அதிகாரம் ஒரே மையத்தில் குவிந்திருப்பதில்லை. அது குடும்பம், பள்ளி, மருத்துவமனை, சிறைச்சாலை, பணியிடம், பாலியல் ஒழுங்குகள், அறிவு உற்பத்தி போன்ற பல்வேறு சமூக உறவுகளின் வழியாகச் செயல்படுகிறது.
இந்தப் பார்வை நவீன சமூகத்தின் பல்வேறு கட்டுப்பாட்டு முறைகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. ஆனால் அதிகாரத்தின் பரவலை அடையாளம் காண்பதற்கும், வெவ்வேறு அதிகார உறவுகளின் சமூக முக்கியத்துவத்தை மதிப்பிடுவதற்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்கிறது.
ஒரு ஆசிரியர் மாணவரைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமும், ஒரு முதலாளி தொழிலாளியின் வாழ்வாதாரத்தையும் உழைப்பையும் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமும் ஒரே வகையானவை அல்ல. அவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் பொருளாதார அடித்தளமும் சமூக விளைவுகளும் வேறுபடுகின்றன.
படிக்க: தமிழ்நாடு: ஏற்றத் தாழ்வுகளின் அருங்காட்சியகமா? ரவிக்குமார்
அதேபோல், குடும்பத்தில் நிகழும் பாலின ஆதிக்கத்தையும், நிலம், மூலதனம், உற்பத்திச் சாதனங்கள் ஆகியவற்றின் மீதான உடைமையின் வழியாகச் செயல்படும் வர்க்க அதிகாரத்தையும் ஒரே அளவுகோலில் மதிப்பிட முடியாது. மேலும் அரசு அதிகாரம் என்பது ஒட்டுமொத்த சமூகத்துக்கும் மேல்நின்று கட்டுப்படுத்துகின்றது என்பதற்கு உள்ள கோட்பாட்டு முக்கியத்துவத்தையும் குறைத்து மதிப்பிடலாகாது.
இதனால் குடும்பம், பள்ளி, பாலின உறவுகள் போன்ற தளங்களில் செயல்படும் அதிகாரம் முக்கியமற்றது என்று பொருளல்ல. மாறாக, அவை பொருளாதார அமைப்புடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்கின்றன, எந்த வழிகளில் சமூக ஆதிக்கத்தை மறுஉற்பத்தி செய்கின்றன, எந்த முரண்பாடுகள் அவற்றை மாற்றும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.
மார்க்சிய விமர்சனத்தின் நோக்கம், சமூகத்தின் எல்லா அதிகார வடிவங்களையும் ஒரே பொருளாதாரக் காரணத்திற்குள் சுருக்கிவிடுவதல்ல. அவற்றுக்கிடையிலான தொடர்புகளையும் முரண்பாடுகளையும் ஆராய்ந்து, உற்பத்தி உறவுகளும் வர்க்க முரண்பாடுகளும் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த மறுஉற்பத்தியில் வகிக்கும் தனித்துவமான பங்கை விளக்குவதாகும்.
படிக்க: ஆசான் கார்ல் மார்க்ஸ் நினைவைப் போற்றுவோம்! மார்க்சியம் பயில்வோம்!
எனவே, ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாட்டை மதிப்பிடும்போது, அதிகாரம் பரவலாகச் செயல்படுகிறது என்ற அவரது கருத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளாமல், அந்தப் பரவலான அதிகார உறவுகளுக்கும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புக்கும் இடையிலான தொடர்பை அவர் எந்த அளவுக்கு விளக்குகிறார் என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
பின்நவீனத்துவத்தின் அரசியல் வரம்பு: தனித்தனி எதிர்ப்புகளிலிருந்து சமூக மாற்றம் உருவாகுமா?
பின்நவீனத்துவத்துடன் தொடர்புடைய சில அரசியல் அணுகுமுறைகள், சமூகத்தைப் பல்வேறு அடையாளங்கள், அனுபவங்கள், சொல்லாடல்கள், அதிகார உறவுகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாகப் புரிந்துகொள்கின்றன. இத்தகைய அணுகுமுறைகள் குறிப்பிட்ட ஒடுக்குமுறைகளை வெளிப்படுத்துவதிலும், ஆதிக்கத்தின் மறைக்கப்பட்ட வடிவங்களை அடையாளம் காண்பதிலும் பங்களிக்கக்கூடும். ஆனால் இந்தப் பகுப்பாய்வு சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான அரசியல் திட்டமாக முன்வைக்கப்படும்போது ஒரு சிக்கல் உருவாகிறது.
ஒவ்வொரு ஒடுக்குமுறையையும் தனித்தனியாக அடையாளம் காண்பது, ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் அதிகாரத்தின் நுட்பங்களை எதிர்ப்பது, ஒவ்வொரு ஆதிக்கச் சொல்லாடலுக்கும் மாற்றுச் சொல்லாடலை உருவாக்குவது ஆகியவை மட்டுமே சமூக விடுதலையை ஏற்படுத்திவிடுமா?
சாதி ஒடுக்குமுறை, பாலின ஆதிக்கம், மதப் பெரும்பான்மைவாதம், கல்வியில் சமத்துவமின்மை, காவல்துறை அடக்குமுறை ஆகியவற்றை எதிர்ப்பது அவசியம். ஆனால் இவற்றை எதிர்க்கும் போராட்டங்கள், அவற்றுடன் தொடர்புடைய பொருளாதார உறவுகளையும் அரசியல் கட்டமைப்புகளையும் மாற்றும் திட்டத்துடன் இணைக்கப்படாவிட்டால், ஒவ்வொரு தளத்திலும் எதிர்ப்பு நிகழ்ந்தாலும் ஒட்டுமொத்தச் சுரண்டல் அமைப்பு நீடிக்கக்கூடும்.
படிக்க: சமூக விஞ்ஞானமான மார்க்சிய-லெனினியம் என்றுமே துவண்டு போகாது!!
இது எல்லா அடையாள அரசியலும் புரட்சிக்கு எதிரானது என்றோ, ஒவ்வொரு தனித்துவமான போராட்டமும் இறுதியில் சீர்திருத்தத்தில்தான் முடியும் என்றோ பொருளல்ல. குறிப்பிட்ட ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் சமூக மாற்றத்தின் இன்றியமையாத பகுதிகளாக இருக்க முடியும்.
ஆனால் அவை எவ்வாறு ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் பொதுவான சமூக இலக்கு என்ன, நிலவும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பை மாற்றுவதில் அவை என்ன பங்கு வகிக்கின்றன என்பதுதான் முக்கியம்.
வர்க்கப் போராட்டத்தில் இருந்து பிரிக்கப்பட்ட அதிகார எதிர்ப்பு, சமூகத்தின் சில வெளிப்பாடுகளை மாற்றினாலும், அந்த வெளிப்பாடுகளை மீண்டும் உருவாக்கும் கட்டமைப்பை மாற்றத் தவறும்.
இதுவே ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகளின் சில அரசியல் பயன்பாடுகளை மார்க்சிய அடிப்படையில் விமர்சிக்க வேண்டிய காரணமாகும். இங்கு விமர்சனம் ஃபூக்கோவின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தைப் பற்றியது அல்ல; அவரது கருத்துகளை முழுமையான புரட்சிகர அரசியல் திட்டமாகப் பயன்படுத்துவதில் உள்ள வரம்புகளைப் பற்றியது.
குடிமைச் சமூகம்: எதிர்ப்புக்கான வெளியாக இருக்கலாம்; விடுதலைக்கு உத்தரவாதமல்ல!
ரவிக்குமார் தனது கட்டுரையில் தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயிகள் அமைப்புகள், பெண்கள் இயக்கங்கள், தலித் இயக்கங்கள், மாணவர் அமைப்புகள், மனித உரிமை அமைப்புகள், சுதந்திரமான ஊடகங்கள் ஆகியவற்றைக் குடிமைச் சமூகத்தின் பகுதிகளாகக் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அமைப்புகள் அரசியல் மாற்றத்தில் பங்கு வகிக்க முடியும் என்பதில் ஐயமில்லை.
படிக்க: தொல்.திருமா வன்னி அரசு: எப்படி இருந்த தோழர்கள் இப்படி ஆகிவிட்டார்களே…!?
தேர்தல் கட்சிகளுக்கு வெளியிலும் மக்கள் அரசியல் உணர்வையும் எதிர்ப்பையும் உருவாக்க முடியும். அரசு அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராகக் குடிமை உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களை வெளிப்படுத்தவும், ஜனநாயகப் போராட்டங்களை விரிவுபடுத்தவும் இத்தகைய அமைப்புகள் பங்களிக்க முடியும்.
ஆனால் குடிமைச் சமூகம் என்பது ஒரே வர்க்க நலன்களைக் கொண்ட அமைப்புகளின் கூட்டமைப்பு அல்ல.
தொழிலாளர்களின் நலன்களுக்கும் முதலாளிகளின் நலன்களுக்கும் இடையே முரண்பாடுகள் இருக்கலாம். சிறு விவசாயிகளின் நலன்களுக்கும் பெருநில உடைமையாளர்களின் நலன்களுக்கும் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். தொழிலாளர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் அமைப்புகளும், தொழிலாளர் உரிமைகளைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பும் அமைப்புகளும் ஒரே சமூக வெளியில் இயங்கக்கூடும்.
எனவே, குடிமைச் சமூகத்தின் ஜனநாயகத் தன்மையை அதன் பெயரைக் கொண்டு மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. அதன் வர்க்க அடித்தளம், பொருளாதார நலன்கள், அரசியல் நோக்கங்கள், நடைமுறைச் செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.
ரவிக்குமார் குடிமைச் சமூகத்துக்குள்ளேயே சாதி ஆதிக்கம், மதப் பெரும்பான்மைவாதம், பாலினப் பாகுபாடு, பொருளாதாரச் சுரண்டல் ஆகியவை இருக்கக்கூடும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆனால் இந்த முரண்பாடுகளை எந்த அரசியல் அடிப்படையில் எதிர்கொள்வது, வெவ்வேறு அமைப்புகளுக்கிடையே நிலவும் வர்க்க முரண்பாடுகளை எவ்வாறு கையாள்வது, ஜனநாயக எதிர்ப்பை எவ்வாறு கட்டமைப்பு மாற்றத்துடன் இணைப்பது போன்ற கேள்விகளுக்கு அவரது கட்டுரை விரிவான பதிலை வழங்கவில்லை. இதுவே அதன் முக்கியமான கோட்பாட்டு இடைவெளியாகும்.
படிக்க: தேர்தல் திருட்டுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஒன்றுபடுவோம்!
எதிர்ப்பில் ஒன்றிணைவது அரசியல் ரீதியாக அவசியமாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த ஒற்றுமையின் நோக்கம் என்ன, அதை எந்த வர்க்க நலன்கள் வழிநடத்துகின்றன, அது சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயல்கிறது என்பவையே அதன் சமூக மாற்றத் திறனைத் தீர்மானிக்கின்றன.
பாஜக எதிர்ப்புக்கும் முதலாளித்துவ எதிர்ப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாடு
பாஜக அரசின் அதிகாரத்துவ நடவடிக்கைகளை எதிர்ப்பதும், குடியுரிமை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், மதச்சார்பின்மையை வலியுறுத்துவதும் ஜனநாயக அரசியலில் முக்கியமானவை. மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தையும் அரசின் அடக்குமுறைகளையும் எதிர்க்கும் போராட்டங்கள், மக்களின் உரிமைகளையும் அரசியல் பங்கேற்பையும் பாதுகாப்பதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகிக்க முடியும்.
ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசாங்கத்தை எதிர்ப்பது மட்டுமே முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை எதிர்ப்பதாகிவிடாது.
ஒரு அரசாங்கத்தின் மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தையும் அதிகாரத்துவத்தையும் எதிர்க்கும் அமைப்பு, அதே நேரத்தில் தனியார் சொத்துடைமை, தொழிலாளர் சுரண்டல், மூலதனக் குவிப்பு போன்ற பிரச்சினைகளில் மௌனம் காக்கலாம். அரசின் சில நடவடிக்கைகளை விமர்சிக்கும் பெருநிறுவனங்கள்கூட தங்களுடைய பொருளாதார நலன்களைப் பாதுகாக்கலாம்.
இதனால் பாஜக எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் பயனற்றவை என்று பொருளல்ல. ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், பாசிசப் போக்குகளையும் மதப் பெரும்பான்மைவாதத்தையும் எதிர்ப்பதும் அவசியமான அரசியல் பணிகளாகும்.
ஆனால் இந்தப் போராட்டங்கள் எத்தகைய சமூக மாற்றத்திற்கான பாதையில் செல்கின்றன என்பதைத் தீர்மானிப்பது அவற்றின் அரசியல் உள்ளடக்கமும் வர்க்க நிலைப்பாடுமாகும்.
பாஜக எதிர்ப்பை முன்னெடுக்கும் பல்வேறு அமைப்புகளுக்கிடையில் பொதுவான ஜனநாயக இலக்குகள் இருக்கலாம். அதே நேரத்தில் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், தொழிலாளர் உரிமைகள், தனியார் சொத்துடைமை, சமூக வளங்களின் பகிர்வு ஆகியவற்றில் அவற்றுக்கிடையே முரண்பாடுகளும் இருக்கலாம்.
இந்த முரண்பாடுகளை ஆராயாமல், அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் எல்லா அமைப்புகளையும் ஒரே அரசியல் சக்தியாகக் கருத முடியாது.
பாஜகவை எதிர்க்கும் கூட்டணிக்கும், முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட புரட்சிகரக் கூட்டணிக்கும் இடையே வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்த வேறுபாட்டை உணர்வதே ஜனநாயகப் போராட்டங்களையும் சமூக விடுதலைக்கான நீண்டகாலத் திட்டத்தையும் ஒன்றிணைப்பதற்கான முதல் படியாகும்.
சாதி, பாலினம், வர்க்கம்: ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையா?
சாதி ஒடுக்குமுறையும் பாலின ஆதிக்கமும் வெறும் சொல்லாடல் பிரச்சினைகள் அல்ல. அவை சொத்துரிமை, உழைப்புப் பிரிவினை, நில உடைமை, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, ஊதியம், சமூக வளங்களின் பகிர்வு ஆகியவற்றுடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.
சாதி ஒடுக்குமுறையை அதன் பொருளாதார அடித்தளத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பது, நிலவுடைமை, தொழில் வாய்ப்புகள், உழைப்பின் சமூகப் பிரிவினை ஆகியவற்றின் பங்கைக் குறைத்து மதிப்பிடும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். அதேபோல், பாலின ஒடுக்குமுறையைத் தனிப்பட்ட அடையாளம் அல்லது பண்பாட்டுச் சொல்லாடலின் பிரச்சினையாக மட்டும் கருதினால், ஊதியமற்ற குடும்ப உழைப்பு, சொத்துரிமை, தொழிலாளர் சந்தையில் நிலவும் சமத்துவமின்மை ஆகியவை புறக்கணிக்கப்படலாம்.
ஆனால் சாதிப் பிரச்சினை, பாலின பாகுபாடு பிரச்சினை ஆகியவற்றிற்கான தீர்வுகளை வர்க்கப் போராட்டத்தின் துணை விளைவுகளாக மட்டுமே சுருக்கிவிடுவதும் சரியான மார்க்சிய அணுகுமுறை அல்ல.
சாதி அமைப்பு தனித்துவமான வரலாற்று மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. பாலின ஆதிக்கமும் குடும்பம், உழைப்பு, சொத்துரிமை, சமூக நெறிகள், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற பல்வேறு தளங்களில் செயல்படுகிறது. இவற்றை எதிர்க்கும் போராட்டங்கள் சமூக விடுதலையின் இன்றியமையாத பகுதிகளாகும்.
எனவே, அடையாள அரசியல் வர்க்கப் போராட்டத்தை மாற்றீடு செய்ய முயற்சிக்கும்போது அதன் வரம்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி விமர்சிக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில் சாதி எதிர்ப்பையும் பாலினச் சமத்துவ போராட்டத்தையும் வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிரானவையாகச் சித்தரிப்பதும் தவறாகும்.
வர்க்க ஒற்றுமை என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் தனித்துவமான அனுபவங்களையும் கோரிக்கைகளையும் மறுப்பதன் மூலம் உருவாகாது. மாறாக, சாதி ஆதிக்கம், பாலினச் சுரண்டல், பொருளாதாரச் சுரண்டல் ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றை எதிர்க்கும் பொதுவான அரசியல் திட்டத்தை உருவாக்குவதன் மூலமே அது சாத்தியமாகும்.
இதுவே மார்க்சிய அரசியலின் முக்கியமான சவால்: பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளை ஒரே பொருளாதாரக் காரணத்திற்குள் சுருக்காமல், அவற்றின் தனித்துவத்தையும் பரஸ்பரத் தொடர்புகளையும் புரிந்துகொண்டு, சமூகத்தின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை மாற்றும் போராட்டத்துடன் இணைப்பது.
ஃபூக்கோவின் கோட்பாடு ஏன் முழுமையான புரட்சிகர அரசியல் திட்டமல்ல?
ஃபூக்கோவின் சிந்தனையின் முக்கியத்துவம், நவீன சமூகத்தில் அதிகாரம் செயல்படும் பல்வேறு நுட்பங்களைப் புதிய கோணங்களில் ஆராய்ந்ததில் இருக்கிறது. சிறைச்சாலை, கண்காணிப்பு, ஒழுங்குபடுத்தல், மருத்துவ அறிவு, சமூக நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை அவரது ஆய்வுகள் விளக்குகின்றன.
ஆனால் அதிகாரத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்வதற்கான கோட்பாடும், சமூகத்தை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர அரசியல் திட்டமும் ஒன்றல்ல.
ஒரு சமூக மாற்றத் திட்டம் குறைந்தபட்சம் சில அடிப்படையான கேள்விகளுக்கு விடையளிக்க வேண்டும்:
முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் எவ்வாறு மாற்றப்படும்?
உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை மற்றும் கட்டுப்பாடு குறித்த பிரச்சினை எவ்வாறு தீர்க்கப்படும்?
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீனமான அரசியல் அமைப்பும் தலைமையும் என்ன பங்கு வகிக்கும்?
சாதி, பாலின ஒடுக்குமுறைகளையும் வர்க்கச் சுரண்டலையும் எதிர்க்கும் போராட்டங்கள் எவ்வாறு ஒருங்கிணைக்கப்படும்?
அரசியல் அதிகாரம், அரசின் வர்க்கத் தன்மை, ஜனநாயக உரிமைகள் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பு எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படும்?
புதிய சமூக உறவுகளை உருவாக்குவதற்கான பொருளாதார, அரசியல், நிறுவன மாற்றங்கள் என்ன?
ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாடு இந்தக் கேள்விகள் அனைத்திற்கும் ஒருங்கிணைந்த பதிலை வழங்கும் புரட்சிகர அரசியல் பொருளாதாரமாக உருவாக்கப்படவில்லை. அவரது கோட்பாட்டிலிருந்து மட்டும் ஒரு முழுமையான புரட்சிகரத் திட்டம் தானாக உருவாகிவிடாது.
அதனால் அவரது சிந்தனைகள் பயனற்றவை என்று முடிவெடுக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, அதிகாரத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள அவரது ஆய்வுகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவற்றின் வரம்புகளை மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்தின் வழியாக விமர்சன ரீதியாக மதிப்பிட வேண்டும்.
ஃபூக்கோவின் அதிகாரப் பகுப்பாய்வை மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு மாற்றாக நிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதிகாரத்தின் குறிப்பிட்ட வடிவங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு ஆய்வுக் கருவியாகப் பயன்படுத்துவது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பயன்பாடு உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க முரண்பாடுகள், சமூக மறுஉற்பத்தி ஆகியவற்றின் பகுப்பாய்வை மாற்றீடு செய்யக்கூடாது.
புரட்சியின் மடைமாற்றம்: கோட்பாட்டின் அரசியல் பயன்பாட்டில் உள்ள அபாயம்
புரட்சியைத் திசைதிருப்புவது எப்போதும் திட்டமிட்ட சதியாக மட்டுமே நிகழ்வதில்லை. சில நேரங்களில் ஒரு அரசியல் அணுகுமுறையின் கோட்பாட்டு வரம்புகளே அதன் நடைமுறை விளைவுகளைப் பாதிக்கக்கூடும்.
வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக அதிகாரத்தின் தனித்தனி வெளிப்பாடுகளை மட்டுமே எதிர்ப்பது; உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டை மட்டும் சீர்திருத்துவது; உழைக்கும் மக்களின் பொதுவான நலன்களை ஒருங்கிணைப்பதற்குப் பதிலாகப் பல்வேறு போராட்டங்களை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற தளங்களாகப் பிரிப்பது போன்ற அணுகுமுறைகள், சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியலைப் பலவீனப்படுத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன.
இந்தச் சூழலில் ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பது முக்கியமானது.
அவரது அதிகாரப் பகுப்பாய்வைப் பயன்படுத்திச் சிறைச்சாலை, கண்காணிப்பு, சாதி ஆதிக்கம், பாலின ஒடுக்குமுறை போன்றவற்றை விமர்சிப்பது பயனுள்ள பங்களிப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தப் பகுப்பாய்வுகளை முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளிலிருந்து முற்றிலும் பிரித்து, ஒவ்வொரு ஒடுக்குமுறைக்கும் தனித்தனியான தீர்வுகளை மட்டுமே முன்வைத்தால், அவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் திட்டம் பலவீனமடையலாம்.
அப்போது போராட்டம் அதிகாரத்தின் சில வெளிப்பாடுகளை எதிர்க்கும் அளவில் தங்கிவிடும்; அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார மற்றும் சமூக அமைப்பை மாற்றுவதற்கான கேள்வி பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்.
இத்தகைய அரசியல் விளைவு ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகளின் தவிர்க்க முடியாத முடிவு என்று கூற முடியாது. ஆனால் அவரது அதிகாரக் கோட்பாட்டை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு மாற்றாகப் பயன்படுத்தும்போது உருவாகக்கூடிய அபாயமாக இதை அடையாளம் காண முடியும்.
எனவே, ஃபூக்கோவின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தைப் பற்றிய ஊகங்களுக்குப் பதிலாக, அவரது கோட்பாட்டின் விளக்கத் திறன், வரம்புகள், குறிப்பிட்ட அரசியல் பயன்பாடுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட விமர்சனமே வலுவானதாக இருக்கும்.
அதிகாரத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்வதிலிருந்து வர்க்கச் சமூகத்தை மாற்றுவதற்கு!
ரவிக்குமாரின் கட்டுரை குடிமைச் சமூகத்தின் ஜனநாயக எதிர்ப்புச் சக்தியையும், சமூக உறவுகளில் செயல்படும் அதிகாரத்தின் நுண்ணிய வடிவங்களையும் வலியுறுத்துகிறது. இவை சமகால இந்திய அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவக்கூடிய அம்சங்களாகும்.
ஆனால் அதிகாரத்தின் பல்வேறு வடிவங்களை அடையாளம் காண்பதிலிருந்து, அவற்றை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதற்கான அரசியல் திட்டத்திற்கு எவ்வாறு நகர்வது என்ற கேள்விக்கு அவரது கட்டுரை போதுமான விளக்கத்தை வழங்கவில்லை.
ஃபூக்கோவின் கோட்பாடு அதிகாரத்தின் நுண்ணிய செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. ஆனால் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவது, வர்க்கச் சுரண்டலை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது, அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுவது ஆகியவற்றுக்கான முழுமையான புரட்சிகரத் திட்டமாக அது போதுமானதல்ல.
மார்க்சியம் அதிகாரம் பல வடிவங்களில் செயல்படுகிறது என்பதை மறுப்பதில்லை. அந்த அதிகார வடிவங்களை உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க முரண்பாடுகள், அரசியல் அமைப்பு, வரலாற்று மாற்றம் ஆகியவற்றுடன் இணைத்துப் புரிந்துகொள்வதில் இருக்கிறது.
சமூக மாற்றம் என்பது சொல்லாடல்களை மாற்றுவதோ, நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டை மட்டும் விமர்சிப்பதோ, பல்வேறு அடையாளங்களின் பெயரில் எதிர்ப்புகளைத் தனித்தனியாக ஒருங்கிணைப்பதோ அல்ல. சமூகத்தைச் சுரண்டலுக்குள் தொடர்ந்து தள்ளும் பொருளாதார உறவுகளையும் சமூக ஆதிக்க அமைப்புகளையும் மாற்றுவதற்கான கூட்டுப் போராட்டமாகும்.
ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகள் குறிப்பிட்ட அதிகார வடிவங்களை அடையாளம் காண உதவலாம். ஆனால் அவற்றை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு மாற்றாக நிறுத்த முடியாது. குடிமைச் சமூகம் ஜனநாயக எதிர்ப்புக்கான வெளியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது தன்னியல்பாகப் புரட்சிகரமானதல்ல. பாஜக எதிர்ப்பு ஒரு முக்கியமான அரசியல் போராட்டமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது முதலாளித்துவச் சுரண்டலுக்கு எதிரான சமூக மாற்றத் திட்டத்திற்கு மாற்றாகாது.
அதிகாரத்தின் நுட்பங்களை வெளிப்படுத்துவது மட்டும் போதாது. அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து மறுஉற்பத்தி செய்யும் வர்க்க உறவுகளையும் சமூக ஆதிக்கக் கட்டமைப்புகளையும் மாற்றுவதற்கான அரசியல் பாதை தேவை.
அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்; அதை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதே விடுதலையின் அடிப்படை இலக்கு.
இதுவே ஃபூக்கோவின் அதிகாரக் கோட்பாட்டின் வரம்புகளையும், குடிமைச் சமூக அரசியலின் முரண்பாடுகளையும், வர்க்கப் பகுப்பாய்விலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட அதிகார எதிர்ப்பின் அரசியல் அபாயங்களையும் வெளிப்படுத்தும் மார்க்சிய விமர்சனத்தின் மையமாகும்.
தமிழ்மணி
