கீழடியே இந்திய வரலாற்றின் திறவுகோல்

கீழடியில் காணப்படும் கட்டிட எச்சங்கள், செங்கற்கள், நீர் மேலாண்மைத் தடயங்கள், மணிகள், பானை ஓடுகள், தொழில்சார் பொருட்கள், தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகள் ஆகியவை இந்த நகர வாழ்க்கையின் பல்வேறு கூறுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. 

இந்திய வரலாற்றை நாம் எவ்வாறு அறிந்துகொள்கிறோம்?

அது உண்மையில் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் முழுமையான வரலாறா? அல்லது குறிப்பிட்ட சில சமூகங்களின் வரலாறு மட்டுமே “இந்திய வரலாறு” என்ற பெயரில் பொதுமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளதா?

இந்தக் கேள்வி வெறும் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய கேள்வி அல்ல. ஒரு சமூகத்தின் கடந்தகாலத்தை யார் எழுதுகிறார்கள் என்பதும், அந்த வரலாற்றில் யாருடைய குரல்கள் இடம்பெறுகின்றன என்பதும், இன்றைய சமூகத்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு புரிதல்களோடு தொடர்புடையவை.

நீண்ட காலமாக இந்தியப் பண்டைய வரலாற்றை அரசர்கள், பேரரசுகள், போர்கள், சமஸ்கிருத இலக்கியங்கள், புராணங்கள் ஆகியவற்றின் வழியே புரிந்துகொள்ளும் போக்கு வலுவாக இருந்தது. ஆனால் நவீன தொல்லியல், மானுடவியல், மொழியியல், மரபியல் ஆகிய துறைகளின் வளர்ச்சி, அந்தப் பார்வையை விரிவுபடுத்தியுள்ளது.

மண்ணுக்குள் புதைந்திருக்கும் செங்கல், பானை ஓடு, கிணறு, மணிகள், கருவிகள், எழுத்துப் பொறிப்புகள் ஆகியவை இப்போது வரலாற்றின் ஆவணங்களாக மாறியுள்ளன.

இந்தப் புதிய வரலாற்றுப் பார்வையின் முக்கியமான சாளரங்களில் ஒன்றுதான் கீழடி.

கீழடியை உயர்த்திப் பேசுவது வடஇந்தியாவை மறுப்பதற்காக அல்ல; வேத மரபை அழிப்பதற்காகவும் அல்ல. அதற்குப் பதிலாக, இந்திய வரலாறு பல்வேறு மக்களாலும், மொழிகளாலும், உற்பத்தி முறைகளாலும், பண்பாடுகளாலும் உருவாக்கப்பட்ட பன்முக வரலாறு என்பதை மீண்டும் நினைவூட்டுவதற்காக.

இந்தக் கட்டுரை அந்தப் பார்வையில் கீழடியைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு முயற்சி.

இது கீழடியைப் பற்றிய தொல்லியல் அறிக்கையல்ல. அதேபோல், ஒரு புதிய “தமிழ் புராணத்தை” உருவாக்கும் முயற்சியும் அல்ல.

ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளவும், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் கருவிகளைக் கொண்டு கீழடியை வாசிக்கவும் செய்யப்படும் முயற்சிதான் இந்தக் கட்டுரை.

பகுதி – 1: இந்திய வரலாற்றை ஏன் மறுவாசிப்பு செய்ய வேண்டும்?

வரலாறு என்பது ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டு முடிந்த புத்தகம் அல்ல.

புதிய தொல்லியல் சான்றுகள் கிடைக்கும்போது பழைய கருத்துகள் மறுபரிசீலனை செய்யப்படுகின்றன. புதிய மரபியல் ஆய்வுகள் வெளிவரும்போது மனிதர்கள் குறித்த புரிதல்கள் மாறுகின்றன. புதிய மொழியியல் ஆய்வுகள் மொழிகளின் பரவல் பற்றிய பழைய கருத்துகளைச் சோதிக்கின்றன.

எனவே வரலாறு என்பது கடந்தகாலத்தின் மீது வழங்கப்பட்ட நிரந்தரத் தீர்ப்பு அல்ல; கிடைக்கின்ற ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் கடந்தகாலத்தைத் தொடர்ந்து மறுபரிசீலனை செய்யும் அறிவியல் முயற்சி.

இங்கேதான் கீழடியின் முக்கியத்துவம் தொடங்குகிறது.

ஒரு காலத்தில் இந்திய வரலாறு பெரும்பாலும் மன்னர்களின் வரலாறாக எழுதப்பட்டது. எந்த மன்னன் எப்போது ஆட்சி செய்தான், யார் யாரை வென்றான், எந்தப் பேரரசு எவ்வளவு பரப்பளவை ஆண்டது என்பவை வரலாற்றின் மையமாக இருந்தன.

ஆனால் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் வேறு கேள்விகளை எழுப்புகிறது:

• மக்கள் என்ன உற்பத்தி செய்தார்கள்?

• எவ்வாறு உற்பத்தி செய்தார்கள்?

• எந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தினார்கள்?

• இயற்கையை எவ்வாறு மாற்றியமைத்தார்கள்?

• குடியிருப்புகளை எவ்வாறு உருவாக்கினார்கள்?

• தொழில்நுட்பம் எவ்வாறு வளர்ந்தது?

• சொத்துரிமை எவ்வாறு தோன்றியது?

• சமூக உறவுகள் எவ்வாறு மாறின?

இந்தக் கேள்விகளின் வழியாகப் பார்க்கும்போது வரலாற்றின் மையத்தில் மன்னன் அல்ல, மனிதன் நிற்கிறான்.

ஒரு நகரத்தின் வரலாற்றை எழுதும்போது அதன் அரண்மனை எங்கே இருந்தது என்று மட்டும் கேட்பது போதாது. அந்த நகரத்தை யார் கட்டினார்கள்? செங்கற்களை யார் தயாரித்தார்கள்? பானைகளை யார் செய்தார்கள்? நெசவுத் தொழிலை யார் மேற்கொண்டார்கள்? தண்ணீரை எவ்வாறு நிர்வகித்தார்கள்? கருவிகளை யார் உருவாக்கினார்கள்?

படிக்க:

♦ அறிவியல்–தொழில்நுட்பத்தில் இந்தியா ஏன் பின்தங்கியது? கீழடி உணர்த்தும் பாடம்!

♦ வேத நாகரிகத்தைத் துரத்தும் கீழடி!

ஒரு நாகரிகத்தின் உண்மையான அடித்தளம், அதை உருவாக்கிய உழைக்கும் மக்களின் கைகளில்தான் இருக்கிறது.

இந்தப் பார்வையில் கீழடி ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுச் சாளரமாகிறது.

பகுதி – 2: மனிதன் வரலாற்றை உருவாக்கியது எப்படி?

மனித வரலாற்றை அரசர்களிடமிருந்தோ, போர்களிடமிருந்தோ, கோயில்களிடமிருந்தோ தொடங்க வேண்டியதில்லை.

மனிதன் தனது வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருள்களை எவ்வாறு உற்பத்தி செய்தான் என்பதிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.

மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தான். உயிர்வாழ்வதற்காக இயற்கையோடு போராட வேண்டியிருந்தது. உணவைத் தேடுதல், வேட்டையாடுதல், கருவிகளை உருவாக்குதல், தீயைப் பயன்படுத்துதல், விவசாயம் செய்தல், குடியிருப்புகளை அமைத்தல் என ஒவ்வொரு முன்னேற்றமும் மனிதனின் உழைப்போடு தொடர்புடையது.

அந்த உழைப்பு தனிமனித உழைப்பாக மட்டும் இருக்கவில்லை. மனிதன் கூட்டாகச் செயல்பட்டான். கூட்டாக வேட்டையாடினான். கூட்டாக ஆபத்துகளை எதிர்கொண்டான். கூட்டாக உற்பத்தி செய்தான்.

மார்க்சிய மானுடவியலாளர் ஜார்ஜ் தாம்சன், மனித சமூகத்தின் ஆரம்ப வளர்ச்சியில் உழைப்பு, மொழி, சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றின் பரஸ்பரத் தொடர்பை வலியுறுத்துகிறார். மனிதன் இயற்கையை மாற்றியமைக்கும் உழைப்பின் வழியே தன்னையும் மாற்றிக்கொண்டான் என்ற பார்வை அவரது ஆய்வுகளில் முக்கியமானது.

இதன் பொருள் மிகவும் முக்கியமானது. முதலில் மனிதன் வாழ்க்கையை உருவாக்கினான்; பின்னர் அந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

படிக்க:

♦ ‘நல்ல பாம்பாக’த் திரியும் நச்சுப் பாம்பை தட்டித் தூக்கும் கீழடி! ‘நல்ல பாம்பு’ எனும் சொல்லாடல்!

♦ கீழடி ஆய்வு முடிவுகளை வெளியிடு! இந்திய வரலாற்றை தென்னிந்தியாவிலிருந்து திருத்தி எழுது!

அதனால் மனித வரலாற்றைக் கடவுள்களின் கதைகளிலிருந்து மட்டும் தொடங்கினால், மனிதனின் உண்மையான உற்பத்தி வாழ்க்கையை நாம் தவறவிடக்கூடும்.

கீழடியில் கிடைத்த பானை ஓடுகள், சுடுமண் பொருட்கள், மணிகள், கட்டிட எச்சங்கள், தொழில்சார் தடயங்கள் ஆகியவை ஒரு சமூகத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையை நமக்குக் காட்டுகின்றன.

தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின் காலக்கணிப்புகளின்படி, கீழடி தொடர்பான சில மாதிரிகள் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டைச் சுட்டுகின்றன; தமிழி எழுத்தின் காலக்கணிப்பும் இந்தக் காலப்பரப்பை நோக்கி நகர்கிறது.

இங்கே வரலாற்றின் கதாநாயகன் யார் என்பது தெளிவாகிறது: உழைத்த மனிதன்.

பகுதி – 3: குகையிலிருந்து நகரம் வரை: உற்பத்திச் சக்திகளின் வளர்ச்சி

மனிதன் இயற்கையோடு போராடியபோது முதலில் கருவிகளை உருவாக்கினான்.

கல்லை கூர்மைப்படுத்தினான். நெருப்பைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டான். வேட்டையிலிருந்து கால்நடை வளர்ப்புக்கும், பின்னர் விவசாயத்திற்கும் நகர்ந்தான்.

விவசாயம் மனித வரலாற்றில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

ஒரே இடத்தில் குடியேற்றம் ஏற்பட்டது. உணவு உற்பத்தியில் உபரி தோன்றியது. உபரி உற்பத்தியோடு தொழில்களின் பிரிவினை வளர்ந்தது. கைவினைஞர்கள் தோன்றினர். பரிமாற்றம் வளர்ந்தது. குடியிருப்புகள் பெரிதாகின. இறுதியில் நகரங்கள் உருவாயின.

இதையே வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் உற்பத்திச் சக்திகளின் வளர்ச்சி என்ற அடிப்படையில் புரிந்துகொள்கிறது.

ஃபிரெட்ரிக் ஏங்கெல்ஸ் தனது குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம் என்ற நூலில் உற்பத்தி, குடும்ப அமைப்பு, சொத்துரிமை, சமூகப் பிரிவுகள் மற்றும் அரசின் உருவாக்கம் ஆகியவற்றை வரலாற்று வளர்ச்சியோடு இணைத்துப் பார்க்கிறார்.

படிக்க:

♦ கீழடி: தமிழர்களின் முன்னேறிய நாகரிகத்தின் அடையாளம்!

♦ மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகமும் தமிழ் மக்கள் இசை விழாவும்: ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை!

நகரம் என்பது வெறும் கட்டிடங்களின் தொகுப்பு அல்ல. அதற்குப் பின்னால் உணவு உற்பத்தி வேண்டும்; நீர் மேலாண்மை வேண்டும்; கைவினைத் தொழில் வேண்டும்; சேமிப்பு வேண்டும்; பரிமாற்றம் வேண்டும்; தொழில்களின் பிரிவினை வேண்டும்; தகவல் பரிமாற்றம் வேண்டும்.

அதனால் நகரம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு வளர்ந்த உற்பத்திச் சக்திகளின் சமூக வெளிப்பாடு.

கீழடியில் காணப்படும் கட்டிட எச்சங்கள், செங்கற்கள், நீர் மேலாண்மைத் தடயங்கள், மணிகள், பானை ஓடுகள், தொழில்சார் பொருட்கள், தமிழி எழுத்துப் பொறிப்புகள் ஆகியவை இந்த நகர வாழ்க்கையின் பல்வேறு கூறுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இதன் முக்கியமான வரலாற்றுப் பொருள்: இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் நகரமயமாக்கல் வரலாறு வடஇந்தியாவோடு மட்டும் முடிவதில்லை; தென்னகத்திற்கும் தனித்துவமான நகரமயமாக்கல் வரலாறு உள்ளது.

பகுதி – 4: சிந்துவெளி: மன்னர்களின் நாகரிகமா? உழைக்கும் மக்களின் நாகரிகமா?

சிந்துவெளி நாகரிகம் இந்தியப் பண்டைய வரலாற்றின் மிக முக்கியமான அத்தியாயங்களில் ஒன்று.

ஹரப்பா, மொகஞ்சதாரோ, தோலவீரா போன்ற நகரங்கள் திட்டமிடப்பட்ட வீதிகள், செங்கல் கட்டிடங்கள், நீர் மேலாண்மை, கைவினைத் தொழில், வணிகம் போன்றவற்றைக் கொண்டிருந்தன.

அவற்றின் மிகப்பெரிய சிறப்புகளில் ஒன்று — பிரம்மாண்டமான அரச அரண்மனைகளோ அல்லது மன்னர்களின் பிம்பங்களோ தெளிவாகக் காணப்படாதிருப்பது.

அங்கு மன்னராட்சி அல்லது கொடுங்கோல் அரசின் சான்றுகள் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், வீடுகளின் அளவு, தானியக் களஞ்சியங்கள் மற்றும் நகர்ப்புற அமைப்புகளின் மூலம் உழைப்புப் பிரிவினையும் சமூகப் படிநிலைகளும் (Social Stratification) நிலவியதை அறிய முடிகிறது. இருப்பினும் அந்தச் சமூகத்தை மன்னரை மையமாகக் கொண்டு விளக்க முடியாது.

இங்கே டி.டி. கோசாம்பியின் பங்களிப்பு முக்கியமானது. An Introduction to the Study of Indian History நூலில் சிந்துவெளி, ஆரியர்கள், கிராமப் பொருளாதாரம், வணிகம், சொத்துரிமை, சாதி ஆகியவற்றை சமூக-பொருளாதார மாற்றங்களோடு இணைத்து அவர் அணுகுகிறார்.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடத்தைப் பெறலாம்: ஒரே நிலப்பரப்பில் பின்னர் வாழ்ந்த சமூகங்கள் அனைத்தும் ஒரே சமூக-பொருளாதார அமைப்பைக் கொண்டிருந்தன என்று கூற முடியாது.

சிந்துவெளி நகர நாகரிகம் வேத இலக்கியம் பிரதிபலிக்கும் சமூகத்துடன் ஒன்றல்ல. அவற்றின் காலவரிசையும் சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணியும் வேறுபட்டவை.

எனவே, சிந்துவெளி நாகரிகம் = வேத நாகரிகம் என்ற சமன்பாட்டை வரலாறு ஏற்காது.

பகுதி – 5: வேதம், ஆரியர்கள், நகரம்: வரலாற்றை வேறுபடுத்திப் பார்ப்போம்

“இந்தியா என்றால் வேதம்” என்ற எளிமையான சமன்பாடு வரலாற்றின் பன்முகத்தன்மையை மறைத்துவிடுகிறது.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பல்வேறு காலங்களில் வேட்டையாடிகள், விவசாயிகள், கால்நடை வளர்ப்போர், கைவினைஞர்கள், வணிகர்கள், நகர மக்கள் எனப் பல்வேறு சமூகங்கள் வாழ்ந்துள்ளனர். அவர்களின் மொழிகளும் பண்பாடுகளும் வேறுபட்டிருந்தன.

எனவே இந்திய வரலாற்றை ஒரு குறிப்பிட்ட மத மரபின் வரலாறாகச் சுருக்குவது அறிவியல் ரீதியாகப் பொருந்தாது.

டோனி ஜோசப்பின் Early Indians நூல், மரபியல், தொல்லியல், மொழியியல் ஆகிய பல துறைகளின் ஆய்வுகளை ஒருங்கிணைத்து இந்திய மக்களின் உருவாக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது.

அவரது ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டும் முக்கியமான செய்தி: இந்திய மக்களின் உருவாக்கம் ஒரே நேரத்தில், ஒரே இடத்தில், ஒரே மக்களால் நிகழ்ந்தது அல்ல. பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஏற்பட்ட இடம்பெயர்வுகள், கலப்புகள் மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்புகள் இந்திய சமூக உருவாக்கத்தில் பங்கு பெற்றுள்ளன.

இங்கே “ஆரியர்” என்ற சொல்லையும் கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். அதை நவீன அர்த்தத்தில் ஒரு தூய்மையான “இனம்” என்று கருதுவது தவறானது. மொழி, பண்பாடு, மக்கள் இயக்கம், மரபியல் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று ஒரே பொருளுடையவை அல்ல.

அதே நேரத்தில், “ஆரியர்கள் வந்தவுடன்தான் இந்திய நாகரிகம் தொடங்கியது” என்ற கருத்தும் வரலாற்றுச் சான்றுகளோடு பொருந்தாது. சிந்துவெளி நகரங்கள் அதற்கு முன்னரே இருந்தன. தென்னிந்தியாவிலும் தனித்துவமான சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சிகள் நிகழ்ந்தன. கீழடி அவற்றில் ஒன்றுக்கான முக்கியமான தொல்லியல் சான்றாகிறது.

எனவே, வேத மரபு இந்திய வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக சிலரால் கருதப்படலாம்; ஆனால் அது முழு இந்திய நாகரிகத்தின் பெயர் அல்ல.

(தொடரும்…)

• தமிழ்மணி