வேத நாகரிகத்தைத் துரத்தும் கீழடி!

முகவுரை

இந்தியாவின் தோற்றம் மற்றும் அதன் பழங்கால நாகரிகங்கள் பற்றிய விவாதங்கள் எப்போதும் உலக அளவில் உற்றுநோக்கப்படுபவை. கடந்த சில தசாப்தங்களாக, உலகளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட “சிந்து சமவெளி நாகரிகத்திற்கு” (Indus Valley Civilization) “சரஸ்வதி நாகரிகம்” என்று மறுபெயரிடவும், இந்திய நாகரிகத்தின் அடித்தளத்தை “வேத நாகரிகம்” என்று நிறுவவும் சங் பரிவார அமைப்புகளால் தொடர் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால், நவீன நிலவியல் (Geology), தொல்லியல் (Archaeology), மொழியியல், மரபணு அறிவியல் (Genetics) மற்றும் தமிழகத்தின் கீழடி அகழ்வாய்வு முடிவுகள் மேற்கண்ட வாதங்களுக்கு வலுவான சவாலை முன்வைக்கின்றன.

1.    ‘சரஸ்வதி நாகரிகம்’ என்ற பெயர் மாற்றம்: புவியியல் உண்மையும் வரலாற்று முரண்பாடும்

பஞ்சநதிகள் (Punjab – ஐந்து நதிகள்) ஓடும் சிந்து நதிப் பகுதியில்  தற்போதைய வறண்டு போன காகர்-ஹக்ரா (Ghaggar-Hakra) படுகைகளில் பண்டைய நதிப்பாதைகள் இருந்ததாக (palaeochannels) ISRO-வின் செயற்கைக்கோள் ஆய்வுகள் அடையாளம் காட்டும் பண்டைய நதிப்பாதைகளுக்கும், மனுதர்மம் மற்றும் ரிக் வேதத்தில் குறிப்பிடப்படும் சரஸ்வதி நதிக்கும் நேரடியான தொடர்பு இருப்பது இதுவரை நிரூபிக்கப்படவில்லை [1].

தொல்லியல் புள்ளிவிவரங்களின்படி, சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் 60%-க்கும் அதிகமான நகரங்கள் (ராகிகர்ஹி, காலிபங்கன், பானவளி உட்பட) இந்த காகர்-ஹக்ரா நதிப்படுகையில்தான் அமைந்துள்ளன [2].

நதிப்படுகையின் அடிப்படையில் ஒரு நாகரிகத்திற்குப் பெயரிடலாம் என்ற தொல்லியல் விதியின்படி, இதை ‘சரஸ்வதி நாகரிகம்’ என்று அழைக்கலாம் என சனாதனத் தரப்பு வாதிடுகிறது.

இருப்பினும், இந்தப் பெயர் மாற்றம் வரலாற்று ரீதியாகப் பிழையானது. ஏனெனில்:

• கால முரண்பாடு (Anachronism): சிந்து சமவெளி மக்கள் செழித்து வாழ்ந்த முதிர்ந்த காலம் கி.மு. 2600 முதல் கி.மு. 1900 வரையாகும். ஆனால், ரிக் வேதத்தின் பழைய பகுதிகள் பொதுவாக கி.மு. 1500–1200 காலப்பகுதியைச் சேர்ந்ததாகவும், மனு ஸ்மிருதி (மனுதர்மம்) கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் கி.பி. 2-ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் தொகுக்கப்பட்டதாகவும் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர் [3].

• முறையற்ற தொல்லியல் அணுகுமுறை: காலத்தால் முந்தைய, மத அடையாளங்கள் அற்ற ஒரு நாகரிகத்திற்கு, பிற்காலத்தில் எழுதப்பட்ட மத நூல்களின் (வேதங்கள்) பெயரையோ அல்லது அதில் வரும் நதியின் பெயரையோ சூட்டுவது அறிவியல் பூர்வமான தொல்லியல் முறைக்கு எதிரானது [4].

2.    சரஸ்வதி நதி முதல் ‘கல்வித் தெய்வம்’ வரை: ஒரு சொல்லின் வரலாற்றுப் பரிணாமம்

இன்றைய சனாதனவாதிகள் நதியின் பெயரைக் கொண்டு வேத நாகரிகத்தைக் கட்டமைக்க முயலும் வேளையில், ‘சரஸ்வதி’ என்ற சொல்லின் அசல் வரலாற்றுப் பரிணாமத்தை நாம் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது [5]:

1. மொழியியல் தோற்றம் (Etymology – கி.மு. 2000-க்கு முன்): சமஸ்கிருதத்தில் ‘சரஸ்’ (Saras) என்றால் ‘நீர்நிலை/ஏரி’ என்றும், ‘வதி’ (Vati) என்றால் ‘கொண்டிருப்பது’ என்றும் பொருள். இதன் அசல் பொருள் “அதிக நீரைக் கொண்ட நதி” (The Flowing One) என்பதாகும். இது முழுக்க முழுக்க ஒரு நதியின் இயற்கை அமைப்பைக் குறிக்கும் சொல் [5].

2. புவியியல் பெயர் (Geographical Identity – கி.மு. 2600 – 1900): சிந்து சமவெளி நாகரிக காலத்தில், இந்நதி வடமேற்கு இந்தியாவின் பரந்த சமவெளிப் பகுதியில் பாய்ந்ததாக பல நிலவியல் ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அறிவியல் பூர்வமாக இதன் பெயர் ‘காகர்-ஹக்ரா’ (Ghaggar-Hakra). இக்காலகட்ட தொல்லியல் முத்திரைகளில் ‘சரஸ்வதி’ என்ற எழுத்துப் பூர்வமான பெயர் எதுவும் கிடையாது [1, 2].

3. ரிக் வேதப் பதிவு (The Rig Vedic River – கி.மு. 1500 – 1000): வடமேற்கு இந்தியாவில் குடியேறிய பழங்குடிகளுக்கு இந்நதி வாழ்வாதாரமாக விளங்கியது. ரிக் வேதத்தின் மிகப்பழைய பகுதிகளில் இது ‘நதிதமா’ (நதிகளிலேயே மிகச்சிறந்த நதி) என்று தூய்மையான ஒரு பாயும் நதியாக மட்டுமே வர்ணிக்கப்பட்டது [3, 5].

4. மனிதர்களின் கூட்டு நினைவும் இடப்பெயர்ச்சியும் (கி.மு. 1900 – 1500): புவித்தட்டு நகர்வுகளால் நதி வறண்டபோது, மக்கள் கங்கைச் சமவெளிக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். அவர்கள் தங்களோடு அந்த நதியின் நினைவுகளையும், பெயரையும் தங்களின் வாய்மொழி இலக்கியங்கள் (Oral Traditions) மூலம் சுமந்து சென்றனர் [3, 5].

5. நதி தெய்வமாக மாறிய பரிணாமம் (Deification – கி.மு. 1000 – 500): இந்நதிக்கரையில் அமர்ந்து பண்டைய முனிவர்கள் தங்களின் சிந்தனைகளை வளர்த்ததால், நதி வளம் கொடுத்து அறிவை வளர்த்ததன் குறியீடாக பிற்கால வேதங்களில் (யஜுர், அதர்வண) இந்நிதி “தூய்மையின் தெய்வம்” மற்றும் சடங்குகளுக்குரிய நதியாக மெதுவாக வழிபாட்டு நிலைக்கு உயர்ந்தது [5].

6. கல்வித் தெய்வமாக உருமாற்றம் (Goddess of Knowledge – கி.மு. 500 – கி.பி. 300): நதி முற்றிலும் மறைந்துவிட்ட புராணக் காலத்தில், நதியின் அசல் வடிவம் மறைந்து, அது “அறிவையும் கல்வியையும் தரும் பெண் தெய்வம்” (Goddess of Knowledge/Arts) ஆக முற்றிலும் ஆன்மீக மயமாக உருவகப்படுத்தப்பட்டது [5].

7. நவீன வரலாற்றுப் பொருத்தம் (19-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் இன்று வரை): பிரிட்டிஷ் புவியியலாளர்கள் வறண்ட காகர் நதிப்பாதையைக் கண்டறிந்தனர். அதன் ஒரு சிறிய கிளைக்கு உள்ளூர் மக்கள் ‘சர்சுதி’ என்று வழங்கிய பெயரைக் கொண்டு, புராணங்களில் வரும் ‘சரஸ்வதி’ நதி இதுதான் என்று பிற்கால வரலாற்று ஆசிரியர்களால் இப்பெயர் பொருத்தப்பட்டது [1, 5].

அடிநாதமான உண்மை:

முதலில் இருந்தது நதி; அந்த நதியின் பெயரே பிற்காலத்தில் கல்வித் தெய்வமாக மாறியது. வறண்டு போன ஒரு இயற்கை நதிக்கே பிற்காலத்தில் ஆன்மீகச் சாயம் பூசப்பட்டு அது கடவுளாக மாற்றப்பட்டது என்பதே மொழியியல் மற்றும் தொல்லியல் காட்டும் உண்மை [5].

3.    நகர நாகரிகம் vs கிராமப்புற நாடோடிப் பண்பாடு

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தை ‘வேத நாகரிகம்’ என்று அழைக்க முடியாததற்குக் மிக முக்கியமான காரணம், இவ்விரண்டு பண்பாடுகளுக்கும் இடையே உள்ள தலைகீழான வாழ்வியல் முரண்பாடுகள் ஆகும் [4].

• சிந்து சமவெளி – மேம்பட்ட நகர சமூகம்: சிந்து சமவெளி மற்றும் அதன் தொடர்ச்சியான கீழடி (வைகை சமவெளி) நாகரிகங்கள் உலகின் மிக உன்னதமான நகரமயமாக்கலுக்குச் (Urbanization) சான்றுகள் ஆகும். திட்டமிடப்பட்ட நேர்த்தியான தெருக்கள், சுட்ட செங்கற்கள், உலகமே வியக்கும் மூடிய வடிகால் அமைப்புகள் (Closed Drainage Systems), செப்பு மற்றும் தானியக் களஞ்சியங்கள் என அறிவியல் பூர்வமாக வாழ்ந்தவர்கள் இந்நகர மக்கள் [2, 6].

• வேத காலம் – கிராமப்புற நாடோடிச் சமூகம்: ஆரம்பகால வேதக் கலாச்சாரம் என்பது அடிப்படையில் ஆடு, மாடு மேய்க்கும் (Pastoral/Rural) ஒரு நாடோடிப் பண்பாடாகும். ரிக் வேதத்தில் பெரிய நகரங்களைப் பற்றியோ, சுட்ட செங்கற்கள் பற்றியோ அல்லது மூடிய வடிகால் அமைப்புகளைப் பற்றியோ எந்தக் குறிப்புகளும் இல்லை. நகரங்களைக் கட்டத் தெரியாத, நாடோடி வாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒரு சமூகம், உலகிற்கே நகரமைப்பைக் கற்றுக் கொடுத்த சிந்து-சமவெளி நாகரிகத்தை தங்களுடைய நாகரிகம் எனக் கூறுவது அப்பட்டமான ஒரு வரலாற்றுத் திரிபு [4].

4.    உலகமே வியக்கும் ‘மதச்சார்பற்ற’ பண்பாடு (Secular Infrastructure)

பண்டைய எகிப்து அல்லது மெசொப்பொத்தேமியா நாகரிகங்களை அகழ்வாய்வு செய்த போது, அங்கு பிரம்மாண்டமான கோவில்களும், மத குருமார்களின் சிலைகளும், அரசர்களின் மம்மிகளும் மத ஆதிக்கத்தின் அடையாளங்களாகக் கிடைத்தன. ஆனால், வேதம் மற்றும் புராணங்களை இந்திய நாகரிகத்தின் அடித்தளமாகப் மாற்ற நினைப்பவர்களுக்குச் சிந்து சமவெளியும் கீழடியும் ஒரு பெரிய ஏமாற்றத்தையே தந்துள்ளன [4, 6].

• மத அடையாளங்கள் இல்லாமை: மொஹெஞ்சதாரோ, ஹரப்பா, ராகிகர்ஹி அல்லது தமிழகத்தின் கீழடி என எங்குத் தோண்டினாலும் எந்தவொரு பெரிய மத நிறுவனங்களோ, பிரம்மாண்டமான கோவில்கள் அல்லது வேதச் சடங்கு அமைப்புகளுக்கான உறுதியான சான்றுகள் இல்லை [2, 6].

• மனிதநேய வாழ்வியல்: சிந்து சமவெளி மற்றும் கீழடி நாகரிகங்களின் மையப்புள்ளி கடவுளோ அல்லது மதச் சடங்குகளோ அல்ல; மாறாக மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, சுகாதாரம், விவசாயம், நெசவு மற்றும் வணிகம் மட்டுமே. கீழடியில் கிடைத்த சுடுமண் பொம்மைகள் கூட வழிபாட்டுக்கானவை அல்ல, அவை மக்களின் கலை வெளிப்பாடுகள், குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொருட்கள் மற்றும் பகடைக் காய்கள் ஆகும் [6].

படிக்க: சரஸ்வதி நாகரிகத்துக்கு எங்கே ஆதாரம்? கதைவிடும் பார்ப்பனக்கூட்டம்! | இசைவிழா

வேதங்கள் மற்றும் தர்ம சாஸ்திரங்கள் முற்றிலும் ஆன்மீகம், வர்ணாசிரமச் சடங்குகள் மற்றும் வழிபாடுகளை முதன்மைப்படுத்துகின்றன. ஆனால், இதுவரை கிடைத்துள்ள தொல்லியல் சான்றுகள், அவர்களின் சமூக வாழ்க்கை பெரும்பாலும் உற்பத்தி, வணிகம், கைவினை மற்றும் நகர நிர்வாகத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்ததையே காட்டுகின்றன; வேத மரபு சார்ந்த மத நிறுவனங்கள் அல்லது சடங்கு அமைப்புகளுக்கான உறுதியான தொல்லியல் சான்றுகள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை [4, 6].

5. மரபணு (DNA) மற்றும் மொழியியல் சான்றுகள்

2019-ல் புகழ்பெற்ற Cell அறிவியல் இதழில் வெளியான ராகிகர்ஹி (Rakhigarhi) மனித எலும்புக்கூட்டின் மரபணு (DNA) ஆய்வு முடிவுகள் இந்த விவாதத்தில் முக்கியமான அறிவியல் சான்றாக அமைந்தன [7].

• மரபணு உண்மை: ராகிகர்ஹியில் வாழ்ந்த பண்டைய மனிதரின் மரபணுவில், வேத கால இந்தோ-ஆரியர்களுக்கே உரிய ‘ஸ்டெப்பி’ (Steppe) மரபணுப் புள்ளிகள் முற்றிலும் இல்லை. மாறாக, இது தற்போதைய தென்னாசிய மக்களின் மரபணுக் கலவையில் காணப்படும் Ancient South Asian ancestry-யுடன் தொடர்புடைய கூறுகளைக் காட்டுகிறது [7].

• மொழியியல் தொடர்பு: சிந்து சமவெளியில் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே வடிவவியல் குறியீடுகள் (Graffiti Marks) தமிழகத்தின் கீழடி மண்பாண்டங்களிலும் துல்லியமாகப் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன [8].

சிந்து சமவெளி எழுத்து வடிவங்களும் கீழடியின்  தமிழ்-பிராமி (தமிழி) எழுத்துக்களும் ஒத்திருப்பதாக ஐராவதம் மகாதேவன் மற்றும் அஸ்கோ பர்போலா போன்ற ஆய்வாளர்கள் முன்வைக்கின்றனர் [8, 9].

கீழடியில் நிலவிய எழுத்தறிவு என்பது சாதாரண மக்களும் மண்பாண்டங்களில் தங்கள் பெயரை எழுதும் அளவிற்குப் பரவலாக இருந்துள்ளது [6].

6.    உண்மை வரலாறு: இடப்பெயர்ச்சியும் கலாச்சாரக் கலப்பும்

அப்படியானால் வேதங்களும் மனு தர்மமும் எப்படி உருவாயின? அதற்கான எதார்த்தமான வரலாற்றுப் பாதை இதுதான் [3, 5]:

1. பூர்வகுடிகளின் நகரங்கள் (கி.மு. 2500 வரை): பல மொழியியல் மற்றும் தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, சிந்து சமவெளி நாகரிக மக்கள் திராவிட மொழிக் குடும்பத்துடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்துள்ளனர். அவர்கள் காகர் மற்றும் சிந்து நதிக்கரைகளில் மேம்பட்ட நகர நாகரிகத்தை உருவாக்கியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர் [2, 7, 9].

2. இயற்கைப் பேரழிவும் இடப்பெயர்ச்சியும் (கி.மு. 1900 – 1500): புவித்தட்டு நகர்வுகளால் சட்லெஜ் மற்றும் யமுனை நதிகள் திசைமாறியதால் காகர்-சரஸ்வதி நதி படிப்படியாக வற்றியது. இதனால் மக்கள் அங்கிருந்து கிழக்கு நோக்கி கங்கைச் சமவெளிக்கும் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளுக்கும் இடம் பெயர்த்துள்ளனர். அவர்கள் பிற்காலத்தில் தெற்கு நோக்கியும் புலம் பெயர்ந்து வைகை, பொருநை (கீழடி, ஆதிச்சநல்லூர்) நதிக்கரைகளில் வாழ்ந்த மக்களோடு ஒன்று கலந்திருக்கக்கூடும்.

3. கீழடியின் காலம் கி.மு. 580 என்று கணிக்கப்பட்டிருப்பது, சிந்து சமவெளி நாகரிகத்திற்கும் சங்ககாலத் தென்னக நகரமயத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை ஆய்வு செய்யும் ஒரு முக்கியமான வாய்ப்பை கீழடி உருவாக்கி உள்ளது. [1, 6].

4. கலாச்சாரக் கலப்பு (கி.மு. 1500-க்குப் பின்): வடமேற்கு இந்தியா கைவிடப்பட்ட காலகட்டத்தில், மத்திய ஆசியாவிலிருந்து ஆரிய மொழி பேசும் மக்கள் இந்தியாவிற்குள் குடியேறினர். அவர்கள் கங்கைச் சமவெளியில் ஏற்கனவே குடியேறியிருந்த சிந்து சமவெளி மக்களின் சந்ததியினருடன் கலந்தனர். இந்த ஆரிய மொழிப் பேசும் குழுக்களுக்கும், இந்தியப் பூர்வகுடி மக்களுக்கும் இடையிலான நீண்டகால கலாச்சாரத் தொடர்புகளின் பின்னணியில், வேத புராணங்களும் பின்னர் தர்மசாஸ்திரங்களும் உருவெடுத்ததாக பல வரலாற்றாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர் [3, 5].

முடிவுரை

சுருக்கமாகக் கூறின்,

மனுதர்மத்தில் காணப்படும் எல்லை வரையறைகள் (2:17-21) பண்டைய வடமேற்கு இந்தியப் புவியியல் நினைவுகளின் புராணப் பிரதிபலிப்பாக சில வரலாற்றாசிரியர்களால் விளக்கப்படுகின்றன [3, 5]. நதி மறைந்தாலும், இடம்பெயர்ந்த மக்களின் நினைவாற்றல் மூலமாகப் பண்பாடு கங்கைச் சமவெளியிலும் தென்னகத்திலும் தொடர்ந்தது.

முதலில் பாய்ந்தது இயற்கை நதி; அது மறைந்த பின் அதை தெய்வமாக்கினார்கள். ஆனால், அந்த நதிக்கரையில் வாழ்ந்த மக்களின் மேம்பட்ட நகர வாழ்க்கையையும் உழைப்பையும் “வேத நாகரிகம்” என்று அழைப்பது வரலாற்றுத் திரிபாகும்.

இந்தியாவின் முதல் நகரமயமாக்கலை நிகழ்த்திய, மத அடையாளங்களற்ற, மேம்பட்ட திராவிடப் பூர்வகுடிகளின் சிந்து சமவெளி-கீழடி நாகரிகத்தை, பிற்காலத்தில் வந்தமர்ந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் நாடோடிப் பண்பாடான “வேத நாகரிகம்” என்று அழைப்பதை பல தொல்லியலாளர்கள் ஏற்கவில்லை. அவ்வாறு அழைக்க முயல்வது ஒரு வரலாற்றுப் பிழை. இந்திய நாகரிகத்தின் உண்மையான அடித்தளம் என்பது பன்முகத்தன்மையும், மதச்சார்பின்மையும் கொண்ட பூர்வகுடிகளின் உழைப்பால் உருவானதே தவிர, அது வேதங்களிலிருந்து முளைத்தது அல்ல!

• தமிழ்மணி

சான்றாதாரங்கள் மற்றும் மேற்கோள் நூல்கள் (References & Citations)

• [1] ISRO & Geological Survey: Bhadra, B. K., et al. (2009). “Remote sensing based study of palaeochannels in North-Western India.” ISRO Research Report. (வறண்ட காகர்-ஹக்ரா நதிப்பாதை பற்றிய இஸ்ரோவின் செயற்கைக்கோள் தரவு).

• [2] Possehl, Gregory L. (2002). The Indus Civilization: A Contemporary Perspective. AltaMira Press. (சிந்து சமவெளி நகரங்களின் பரவல் பற்றிய தொல்லியல் தரவுகள்).

• [3] Thapar, Romila (2004). Early India: From the Origins to AD 1300. University of California Press. (வேதக் காலம் மற்றும் சிந்து சமவெளி கால முரண்பாடுகள் பற்றிய ஆய்வு).

• [4] Habib, Irfan (2002). The Indus Civilization (A People’s History of India). Tulika Books. (நகர நாகரிகம் vs நாடோடி மேய்ச்சல் சமூக வேறுபாடுகள்).

• [5] Kochhar, Rajesh (2000). The Vedic People: Their History and Archaeology. Orient Blackswan. (சரஸ்வதி நதி எவ்வாறு கல்வித் தெய்வமாக உருமாறியது என்பதற்கான மொழியியல் பரிணாமம்).

• [6] Department of Archaeology, Govt of TN (2019). Keeladi: An Urban Settlement of Sangam Age on the Banks of River Vaigai. (கீழடி அகழ்வாய்வு அறிக்கை – கி.மு. 580 ரேடியோ கார்பன் கணிப்பு).

• [7] Shinde, Vasant, Reich, David, et al. (2019). “An Ancient Harappan Genome Lacks Ancestry from Steppe Pastoralists or Iranian Farmers.” Cell, 179(3), 729–735. (ராகிகர்ஹி DNA ஆய்வு – ஸ்டெப்பி மரபணுவின்மை).

• [8] Mahadevan, Iravatham (1977). The Indus Script: Texts, Concordance and Tables. Archaeological Survey of India. (சிந்து சமவெளி மற்றும் கீழடிக் குறியீடுகளின் மொழியியல் தொடர்ச்சி).

• [9] Parpola, Asko (1994). Deciphering the Indus Script. Cambridge University Press. (சிந்து வெளி எழுத்துக்கள் திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதற்கான சான்று).