கலை யாருக்காக? நிலவுடைமைக் கலைகளும் மக்களுக்கான கலையும்!

‘டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா’ ஆங்கில நாளிதழில் (Not so state of the art – 03.09.2026) வெளியான கட்டுரையானது, பாரம்பரியச் செவ்வியல் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கலைகளுக்கு நிதி ஆதரவு இன்றி நலிவடைந்து வருவதைச் சுட்டிக்காட்டி, இந்து சமய அறநிலையத் துறை மூலமாக அரசு கோயில்களில் இக்கலை நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்து கலைஞர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் எனப் பரிந்துரைக்கிறது.

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது கலைகளைப் பாதுகாக்கும் கோரிக்கையாகத் தோன்றினாலும், இதன் ஆழமான அரசியல்-பொருளாதாரப் பின்னணியையும் (Political Economy of Art), சமூகப் பரிணாமத்தையும் கூர்ந்து ஆராய வேண்டியது அவசியமாகிறது.

நிலவுடைமைச் சமூகமும் முடியாட்சிக் கலைகளும்

தெருக்கூத்து, பரதநாட்டியம், சபா நாடகங்கள் போன்ற மரபுசார் கலை வடிவங்கள் வரலாற்று ரீதியாக மன்னராட்சியிலும் நிலவுடைமைச் சமூகக் கட்டமைப்பிலும்தான் தோன்றி வளர்ந்தன.

நோக்கம்: இக்கலைகளின் நோக்கம் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்நிலையைப் பிரதிபலிப்பது அல்ல; நிலவுடைமை ஆதிக்கத்தையும், முடியாட்சியையும், சாதியமைப்பையும் நியாயப்படுத்தும் புராணங்களையே மக்களின் மனதில் பதிப்பதாகும்.

பிழைப்புத் தொழில்: அரசர்களாலும் ஜமீன்தார்களாலும் போற்றப்பட்ட இக்கலைகள், நாளடைவில் சிலரின் பிழைப்புக்கான தொழிலாக மாறினவே தவிர, சாமானிய உழைக்கும் மக்களின் வர்க்கச் சுரண்டலையோ அன்றாடக் கண்ணீரையோ பேசவில்லை.

கலையும் இலக்கியமும் சமூக அரசியல்-பொருளாதாரத்தின் வெளிப்பாடு. ஆனால், இந்தியாவில் நெடுங்காலமாக இயங்கிய மரபுசார் கலை வடிவங்கள் மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் பொழுதுபோக்குச் சாதனங்களாகவே நீடித்தன.

திரைத்துறையும் நவீன டிஜிட்டல் ஊடகங்களின் போலித்தனமும்

நிலவுடைமைக் கலைகளின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் வந்த திரைப்படத்துறை, தொடக்கத்தில் புராணங்களைப் பேசினாலும், காலப்போக்கில் சமூகத்தின் அரசியல்-பொருளாதார யதார்த்தங்களையும் மக்களின் வாழ்வியல் சிக்கல்களையும் படம்பிடித்துக் காட்டி, அரசியல் மாற்றங்களுக்கும் விழிப்புணர்விற்கும் ஒரு ஊடகமாகச் செயலாற்றியது.

ஆனால், இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் திரைப்படங்களின் இடத்தைக் கைப்பற்றியுள்ள யூடியூப், இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ்கள் மக்களின் உண்மையான வாழ்வியலைப் பேசுவதற்குப் பதிலாக, வெற்று நுகர்வுப் பண்பாட்டை ஊட்டி வளர்க்கும் பொருட்களாகவே ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘கோயில் கலைகள்’ எனும் காலாவதியான பரிந்துரை!

நலிவடைந்த சூழலில் கலைகளைக் காப்பதற்கு “இந்து சமய அறநிலையத்துறை மூலமாகக் கோயில்களில் மேடை அமைத்துத் தர வேண்டும்” என்ற பரிந்துரை முற்றிலும் காலப்பொருத்தமற்றது! ஏற்கனவே புராண மயக்கத்திற்குள் மூழ்கியிருந்த கலைகளை மீண்டும் கோயில்களின் எல்லைக்குள்ளேயே அடைப்பது, கலைகளைப் பிற்போக்குத்தனத்திற்குள்ளேயே தள்ளுமே தவிர, அவை மக்களுக்கான கலையாக மாற உதவாது.

மரபுவழிக் கலைஞர்களின் எதிர்காலம்: மாற்றுப்பாதை என்ன?

பழைய கலை வடிவங்கள் காலாவதியாகி வரும் இந்தச் சூழலில், அதில் இன்றும் வாழ்வாதாரத்தைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் எளிய கலைஞர்களை என்ன செய்வது என்ற கேள்வி எழுவது இயற்கை. இதற்கு இரண்டு வழிகளே சாத்தியம்:

நவீன கலை வடிவங்களுக்கு மாறுதல்: கலைஞர்கள் தங்களது திறமையையும், கலைக் கூறுகளையும் (குரல் வளமை, நடித்தல், இசை, உடல்மொழி) தூக்கிப் போட்டுவிட்டு நிற்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, புராணக் கதைகளை விட்டுவிட்டு, இன்றைய நவீன முதலாளித்துவச் சூழலில் மக்கள் சந்திக்கும் வர்க்கப் போராட்டங்கள், சமூகச் சிக்கல்களைப் பேசும் நவீன முற்போக்கு நாடகங்கள், தெருமுனைப் பிரசாரக் கலைகள், திரைப்படங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்களுக்குத் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

படிக்க:

♦ மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகமும் தமிழ் மக்கள் இசை விழாவும்: ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை!

♦ சார்லி சாப்லின்: எனது குரல் உங்களுக்குக் கேட்கிறதா?

மாற்றுத் தொழில் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு: கலை என்பது பிழைப்புக்கான வெறும் சந்தைப் பொருளாக மட்டுமே சுருங்கிவிடக் கூடாது. தங்களால் கலை வடிவங்களை மாற்றிக்கொள்ள முடியாத வயதான மற்றும் நலிவடைந்த கலைஞர்களுக்கு அரசு மாற்றுத் தொழில்களை உருவாக்கிக் கொடுக்க வேண்டும்; அல்லது அவர்களுக்கு வாழ்நாள் சமூகப் பாதுகாப்பு ஓய்வூதியம் வழங்கி வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

சாவா வரம் பெறும் மக்களுக்கான கலை!

அரசியல்-பொருளாதாரத்தின் வெளிப்பாடாக, மக்களின் வாழ்நிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் கலை இலக்கியங்களே வரலாற்று ரீதியாக நிலைத்து நின்றிருக்கின்றன.

சான்று: மக்சீம் கோர்க்கியின் ‘தாய்’ (Mother) நாவல், ரஷ்ய உழைக்கும் வர்க்கத்தின் வர்க்கப் போராட்டத்தை நேர்மையாகப் பிரதிபலித்ததால்தான் இன்றும் காலத்தைக் கடந்து சாவா வரம் பெற்ற காப்பியமாகத் திகழ்கிறது.

இன்றைய தேவை, அழிந்துவரும் பழைய நிலவுடைமைப் புராணக் கலைகளைச் செயற்கை சுவாசக் கருவிகள் கொடுத்துக் கோயில்களில் வாழ வைப்பது அல்ல.

மரபுவழிக் கலைஞர்கள் தங்களின் திறமையைப் பயன்படுத்தி நவீன முற்போக்கு வடிவங்களுக்கு மாற வேண்டும் அல்லது அரசு அவர்களுக்கு மாற்று வாழ்வாதாரத்தை உறுதிசெய்ய வேண்டும். அதே வேளையில், கோர்க்கியின் ‘தாய்’ நாவல் நாடகமாகவும் திரைப்படமாகவும் மாறி மக்கள் நெஞ்சில் இடம்பெற்றது போல, இன்றைய நவீனச் சூழலில் நசுக்கப்படும் பாட்டாளி மக்களின் வாழ்நிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் புதிய முற்போக்குக் கலை-இலக்கிய வடிவங்களைப் படைப்பதே காலத்தின் தேவையாகும்!

தமிழ்மணி