தோழர் வணக்கம்,
உங்களிடம் ஒரு கேள்வி, கடந்த காலம் குறிப்பாக இளமைக்கால நினைவுகள் சில மனதில் மலரும் பொழுது, ஒரு விதமான மகிழ்ச்சி ஏற்படுகிறது ஏன்? அது மகிழ்ச்சியா அல்லது ஏக்கமா என்று தெரியவில்லை.
ஒருவேளை தற்கால கடுமைகள் அப்படியான எண்ணத்தை என்னுள் தோற்றுவிக்கிறதோ, அதாவது பழமைக்கு ஏங்க வைக்கிறதோ? இது என்ன மனநிலை?
தோழர் பழனிச்சாமி, மகஇக, கரூர்
ஒரு தோழர் கேட்ட கேள்விக்குப் பிறகு எழுந்த எண்ண ஓட்டம்.
கேள்வி கடைசியில்
***
இளமைக்கால நினைவலைகள்: மகிழ்ச்சியா? ஏக்கமா? தற்பெருமையா?
கடந்த காலம், குறிப்பாக நமது இளமைக் கால நினைவுகள் மனதில் வந்து போகும்போது ஒருவிதமான உணர்வு பிறக்கிறது. அது வெறும் மகிழ்ச்சியா? அல்லது ஒருவகை ஏக்கமா? அல்லது இன்றைய வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகள் நம்மைப் பழைய காலத்திற்கு ஏங்க வைக்கின்றனவா? இன்னும் சொல்லப்போனால், இது ஒருவிதத் தற்பெருமையின் வெளிப்பாடா?
சமூக இயக்கங்களிலும், மக்கள் தொண்டிலும், பொதுப் பணிகளிலும் ஈடுபடுபவர்களுக்கு எழும் இந்த இயல்பான கேள்வியை, மனோதத்துவ ரீதியாகவும் நாம் வாழும் சமூகச் சூழலின் அடிப்படையிலும் புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
மகிழ்ச்சியா? ஏக்கமா? — ‘இனிய வலி’
பழைய நினைவுகள் நெஞ்சில் எழுவதை “பழமை ஏக்கம்” என்று சொல்வார்கள். இது வெறும் மகிழ்ச்சியுமல்ல, வெறும் ஏக்கமுமல்ல; இரண்டும் கலந்த ஒரு ‘இனிய வலி’.
கடந்த காலத்தில் நாம் வாழ்ந்த நல்ல அனுபவங்கள், அன்பான மனிதர்கள், நாம் அடைந்த வெற்றிகளை மனம் மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அது மனதிற்குள் பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அதே நேரத்தில், “அந்த அழகான காலம் மீண்டும் வராதா?” அல்லது “அன்று நம்மோடு இருந்த மனிதர்களும் அந்தச் சூழலும் இன்றைக்கு இல்லையே” என்ற இழப்பு உணர்வு சேரும்போது, அதுவே ஏக்கமாகவும் மாறுகிறது.
இன்றைய நெருக்கடிகளும் மனதின் புகலிடமும்
இன்றைய வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கிற வேலைப் பளு, பொருளாதார நெருக்கடி, சமூக அலைக்கழிப்புகள் ஆகியவற்றிடமிருந்து தப்பிக்கவே மனம் பழைய நினைவுகளைத் தேடி ஓடுகிறது.
இன்றைய வாழ்வில் பதற்றமும் பாதுகாப்பற்ற உணர்வும் கூடும்போது, மனித மனம் தானாகவே தான் பாதுகாப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் உணர்ந்த பழைய காலத்திற்குள் போய் ஒளிந்து கொள்கிறது. இது மனதிற்குள் நடக்கும் ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கை.
மேலும், இன்றைய உலகம் மனிதர்களைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து, எந்நேரமும் பணத்திற்காக ஓடக்கூடிய இயந்திரங்களாக மாற்றிவிட்டது. ஆனால், நமது இளமைக் காலம் என்பது பணத்தை விட மனித உறவுகளுக்கு முக்கியத்துவம் தந்த காலமாகவும், பெரிய நெருக்கடிகள் இல்லாத காலமாகவும் இருந்திருக்கலாம். இந்த இரண்டு காலத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடே நம்மைப் பழைய காலத்திற்கு ஏங்க வைக்கிறது.
இது தற்பெருமையா அல்லது ‘சுய-மதிப்பீடா’?
பழைய நினைவுகளை நினைத்துப் பார்ப்பது தவறான தற்பெருமையோ அல்லது தன்-நலமோ அல்ல.
“நான் கடந்து வந்த பாதையில் சில நல்ல செயல்களைச் செய்திருக்கிறேன்”, “ஒரு காலத்தில் உறுதியாக நின்று போராடி இருக்கிறேன்” என்று நினைப்பது ஒரு மனிதனுக்குத் தன் மீதான நம்பிக்கையையும் மரியாதையையும் உயர்த்துகிறது.
குறிப்பாக, புரட்சிகர இயக்கங்களிலும் மக்கள் தொண்டிலும் நீண்ட காலம் உழைத்த தோழர்களுக்கும் தொண்டர்களுக்கும், அவர்களுடைய தியாகங்களும் உழைப்புமே அவர்களின் வாழ்க்கையின் அடையாளம். இன்றைக்குக் களத்தில் இறங்கி வேலை செய்ய முடியாத சூழல் வரும்போது, இந்த பழைய நினைவுகளே அவர்களுக்கு மன உறுதியைத் தரும் கவசமாக மாறுகின்றன.
சமூகச் செயல்பாடுகள்: நல்ல நினைவுகளும் கசப்பான நினைவுகளும்
போராட்டங்களிலும் சமூகப் பணிகளிலும் ஈடுபட்ட நினைவுகள், “நாம் தன்நலமாக வாழாமல், நாலு பேருக்குப் பயன்படும் வகையில் வாழ்ந்திருக்கிறோம்” என்ற ஒரு பெரிய நிறைவைத் தருகின்றன.
அதே நேரம், போராட்டங்களில் வந்த பின்னடைவுகள், இழப்புகள் போன்ற கசப்பான நினைவுகள் வந்து போவது, நாம் கடந்த பாதையை நாமே திரும்பிப் பார்த்து மதிப்பீடு செய்து கொள்வதற்காகத்தான். அவை நாம் இன்றைக்கு அடைந்துள்ள மன முதிர்ச்சிக்குச் சான்றாக நிற்கின்றன.
முடிவாக…
கடந்த காலத்திலேயே மூழ்கிக் கிடப்பதுதான் ஆபத்தே தவிர, இன்றைய நெருக்கடிகளைச் சமாளிக்கவும், மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கவும், நம்மை நாமே மீண்டும் புதுப்பித்துக் கொள்ளவும் மனம் எடுத்துக் கொள்ளும் ஒரு சிறிய இடைவேளைதான் இந்த நினைவலைகள்.
“இது தற்பெருமையோ?” என்று ஒருவருக்குச் சந்தேகம் எழுவதே, அவர் தன்னைத்தானே சுய-பரிசீலனை செய்து கொள்ளும் நல்ல பண்பைக் காட்டுகிறது. சுருங்கச் சொன்னால், இந்தப் பதிவு சமூக மாற்றத்திற்காக உழைக்கும் போராளிகளுக்கு மட்டுமல்ல, மக்கள் நலனுக்காக உழைக்கும் அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒன்றுதான்.
இந்த நினைவலைகள், சமூகத்திற்காக உழைத்த ஒரு மனிதனின் தடம் குறித்த நியாயமான பெருமிதம்! அவற்றை இரசிப்போம்; அதே உற்சாகத்தோடு இன்றைய போர்க்களத்திலும் தொடர்ந்து முன்னேறுவோம்!
- தமிழ்மணி
இளமைக்கால நினைவலைகள் மகிழ்ச்சியா? ஏக்கமா ?தற்பெருமையா? – என்பது குறித்தான கேள்விக்கான பதிலாக தோழர் தமிழ்மணி விரித்துரைத்திருப்பது ஆழமாகவும் மதி நுட்பமாகவும் பழமையை மட்டும் போற்றிப் பாதுகாப்பதில் திளைத்திருக்காமல் நடப்பு நெருக்கடியான சமூக நிலைமைகளிலும் கூட மக்களுக்கு ஆற்ற வேண்டிய – பொது வாழ்வினின்று ஒதுங்கி விடாமல் – மாபெரும் கடமையான தொடர்ந்து களமாட வேண்டும் என்ற அவசியத்தை இளையவர்களுக்கும் – முதியவர் களுக்கும் போதித்துள்ள இலக்கியத் துவமான பாங்கு மிகவும் சிறப்புடைத்து! தோழர்கள் பலரும் இக்கட்டுரையைப் படித்துப் பயன் பெறுவார்களாக!
தோழர் தமிழ்மணி அவர்களுக்கு பாராட்டுக்கள்! வாழ்த்துக்கள்!
இளமைக்கால நினைவலைகள் மகிழ்ச்சியா? ஏக்கமா? தற்பெருமையா? –
என்ற கேள்விக்கான பதிலாக தோழர் தமிழ்மணி இக்கட்டுரையில் விரித்துரைத்
திருப்பது மிகவும் ஆழமாகவும், மதி நுட்பமாகவும் கையாளப்பட்டுள்ளது.
இளமைக்கால அனுபவங்களும் இமாலய வெற்றிகளும் முதுமைக் காலத்தில் நினைவலைகளாக வந்து போவதில் தவறில்லை என்பதனையும், மகிழ்ச்சி கொள்வதின் நியாயத்தையும், அதனை ஏக்கமாகவே நீடிக்கச் செய்யாமல், தற்பெருமையிலேயே உறைந்து போய் விடாமல், அவை தற்கால நெருக்கடி மிகுந்த காலச் சூழலிலும்கூட, மேலும் மேலும் மக்களுக்குத் தொண்டாற்றுவதில் பின்தங்கிக் கிடப்பதில் நியாயம் இல்லை என்பதை உணர்த்தும் வகையில், இளமைக்கால பொது வாழ்வுக்கு உகந்த சூழல் இல்லாத இக்கால கார்ப்பரேட் பாசிச தன்மையான நெருக்கடி நிலையிலும்கூட இளையவர்களும் முதியவர்களும் மக்கள் பணியினின்று ஒதுங்கி விடவே கூடாது; களமாடியே தீர வேண்டும் என்பதனை இலக்கியத் துவமான வார்த்தைகளில் உரத்துக் கூறியிருக்கிறார் தோழர் தமிழ்மணி இக்கட்டுரையில்.
தோழர்கள் பலரும் இக்கட்டுரையைப் படித்துப் பயன் பெறுவார்களாக!
தோழர் தமிழ்மணி அவர்களுக்கு பாராட்டுக்கள்! வாழ்த்துக்கள்!
அலைபேசியைக் கையாள்வதில் எனக்குள்ள பாரிய குறைபாடுகள் காரணமாக பின்னூட்டப் பதிவு இரு முறை பதிவாகிவிட்டன. வருந்துகிறேன்.