கிருஷ்ண ஜெயந்திக்கு வாழ்த்துக் கூறலாமா?

கீதையில் “குணமும் செயலுமே காரணம்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தாலும், பார்ப்பனியச் சமூகக் கட்டமைப்பில் அது எப்போதுமே பிறப்பின் அடிப்படையில்தான் (Birth-based) நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வந்தது என்பதே மறுக்க முடியாத வரலாறு. 

ஆண்டுதோறும் கிருஷ்ண ஜெயந்தி வந்துவிட்டால் போதும்; வீடுகளின் வாசல்களில் கைக்குழந்தையின் காலடித் தடங்களை மாக்கோலமாகப் பதிக்கிறார்கள். சிறுவர், சிறுமிகளுக்குக் கிருஷ்ணன் வேடமிட்டுப் பள்ளிகளுக்கு அனுப்பி மகிழ்கிறார்கள். இஸ்லாமிய வீட்டுக் குழந்தைகள்கூட கிருஷ்ணனாக வேடமிட்டு மத நல்லிணக்கத்தை விதைக்கிறார்கள். நவீன டிஜிட்டல் ஊடகங்களான முகநூலிலும், வாட்ஸ்அப் குழுக்களிலும் கிருஷ்ண ஜெயந்தி வாழ்த்துகள் குவிகின்றன.

ஆனால், இந்த நடைமுறைகளுக்கும் வாழ்த்துகளுக்கும் பின்னால் உள்ள மனித மனநிலையையும் சமூக யதார்த்தத்தையும் நாம் சற்றுச் சுய-பரிசீலனை செய்து பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

உண்மையான வழிகாட்டிகளை மறக்கும் சமூகம்

நமக்கு நேரடியாக உதவி செய்த, நம்மைப் பெற்று வளர்த்து ஆளாக்கிய தாய்-தந்தையரின் பிறந்த நாள் கூடப் பலருக்குத் தெரிவதில்லை; தெரிந்தாலும் வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக் கொள்வதில்லை. நமக்கு வாழ்வின் ஏற்றத்திற்கு அடித்தளமிட்டு, கல்வி புகட்டிய ஆசிரியர்களின் பெயர்களைக் கூட நாம் மறந்து விடுகிறோம். நல்வழிப்படுத்திய நல்நெஞ்சங்களையும், தாத்தா-பாட்டிகளையும் கூட நினைவில் வைப்பதில்லை.

இப்படி நமக்கு நேரடியாகப் பல உதவிகளைச் செய்து, மனித நேயத்தோடு வாழ்ந்த மனிதர்களை அவர்கள் வாழும் போது மறந்துவிட்டு, மறைந்த பிறகு நினைவிலும் வைப்பதில்லை.

ஆனால், யார் அந்த கிருஷ்ணன்? அவனை நாம் பார்த்திருக்கிறோமா? பேசியிருக்கிறோமா? நமக்கு நேரடி உதவிகள் ஏதேனும் செய்திருக்கிறானா? அப்படி எதுவுமே செய்யாத ஒரு படிமத்திற்கு வாழ்த்துகள் பொங்கும் அதேவேளையில், அதே கிருஷ்ணனின் பெயரால் சனாதனத் தர்மத்திலும் பகவத் கீதையிலும் முன்வைக்கப்படும் கருத்துகள் குறித்துச் சமூக சிந்தனையாளர்கள் கேள்வி எழுப்பாமல் இருக்க முடியாது.

வர்ணங்களும் சமூகப் பிளவுகளும்

பகவத் கீதையின் 4-வது அத்தியாயத்தில் இடம்பெறும் “சாதுர்வர்ணியம் மயா சிருஷ்டம் குணகர்ம விபாகச” (நான்கு வர்ணங்களையும் குணம் மற்றும் செயல்களின் அடிப்படையில் நானே படைத்தேன்) என்ற கூற்று, இந்தியச் சமூகத்தில் பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரித்து வைத்து, ஒடுக்குமுறைக்கும் ஏற்றத்தாழ்வுக்கும் அடித்தளமிட்ட ஒரு கருத்தியலாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

படிக்க: 

♦ லுங்கியுடன் மார்கழி கச்சேரி: பார்ப்பன மேட்டிமைத்தனத்திற்கெதிராக டி.எம் கிருஷ்ணா கலகம்

♦ வர்ண சாதிகளின்படியே வாஸ்து சாஸ்திரம்!

தந்தை பெரியார், அண்ணல் அம்பேத்கர் போன்ற சமூகப் புரட்சியாளர்களும், மார்க்சியச் சிந்தனையாளர்களும் இந்த வர்ணாசிரம அமைப்பை மனித குலத்திற்கு எதிரான சதித் திட்டம் என்று கடுமையாகச் சாடியுள்ளனர். பிறப்பின் பெயரால் மனிதர்களை வகைப்படுத்தி, தர்மத்தின் பெயரால் ஒடுக்கும் ஒரு தத்துவத்தைக் கொண்டாடுவதும், அதை உருவாக்கியதாகக் கூறப்படும் கிருஷ்ணன் போன்ற படிமங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்வதும் சமத்துவத்தைப் பேணும் எவருக்கும் முரண்பாடான ஒன்றே.

“குணத்தின் அடிப்படையில்” — ஒரு நவீனத் திசைதிருப்பல்!

நவீனக் காலத்தில் சாதிய ஒடுக்குமுறைகளை வெளிப்படையாக நியாயப்படுத்த முடியாது என்பதால், ஆன்மீகவாதிகளும் வலதுசாரி அமைப்புகளும் வர்ணங்கள் என்பது “பிறப்பின் அடிப்படையில் அமைந்தது அல்ல; குணம் மற்றும் செய்யும் தொழில் (கர்மா) அடிப்படையிலானதுதான்” என்று புது விளக்கம் கொடுக்க முயல்கிறார்கள்.

ஆனால், இந்த “குணத்தின் அடிப்படையிலான வர்ணம்” என்ற வாதம் முற்றிலும் நடைமுறைக்கு மாறான, மக்களை ஏமாற்றும் ஒரு தத்துவார்த்த மூடுதிரையாகவே இருக்கிறது. குணம் மற்றும் தொழிலின் அடிப்படையில் தான் வர்ணம் என்றால், இன்று ஒருவர் தனது குணத்திற்கு ஏற்ப வர்ணத்தை மாற்றிக் கொள்ள முடியுமா? நிச்சயம் முடியாது!

மோசமான திருட்டுப் புத்தியோ அல்லது குற்ற உணர்வோ கொண்ட ஒரு மேல்சாதிக்காரன் சூத்திரனாகக் கீழிறக்கப்படுவதோ, அல்லது நல்ல குணமும், அறிவும், சாந்தமும் கொண்ட ஒரு எளிய சாதிக்காரன் பார்ப்பனராக உயர்த்தப்படுவதோ இந்த அமைப்பில் எப்போதுமே அனுமதிக்கப்பட்டதில்லை. நாக்பூர் ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைமையகத்தில் இருந்து வெளியிடப்படும் பகவத் கீதை தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு விளக்கவுரைகள் கூட, பிறப்பின் அடிப்படையிலான வர்ணாசிரம இறுக்கத்தையே நேரடியாக வலியுறுத்துகின்றன.

கோட்பாட்டுக்கும் நடைமுறைக்குமான முரண்பாடு

கீதையில் “குணமும் செயலுமே காரணம்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தாலும், பார்ப்பனியச் சமூகக் கட்டமைப்பில் அது எப்போதுமே பிறப்பின் அடிப்படையில்தான் (Birth-based) நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வந்தது என்பதே மறுக்க முடியாத வரலாறு.

மனுநீதி உள்ளிட்ட சனாதன நூல்கள் பிறப்புரிமையை மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தின. எனவே, “குணத்தின் அடிப்படையில் வர்ணம்” என்று இன்று பேசப்படும் வாதங்கள் அனைத்தும், சமத்துவச் சிந்தனைகள் வளர்ந்துவிட்ட இக்காலத்தில் சாதியக் கட்டமைப்பைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளப் பூசப்படும் புதிய சாயமே தவிர வேறில்லை.

கிருஷ்ண ஜெயந்தியை ஒரு பண்பாட்டுக் கொண்டாட்டமாகவோ அல்லது எளிய குழந்தைகளின் பூரிப்பாகவோ கடந்து செல்பவர்கள் கடந்து செல்லட்டும். ஆனால், நேரில் கண்டிராத படிமங்களுக்கு வாழ்த்து மழை பொழியும் அதேவேளையில், நமக்கு நேரடியாக வாழ்வளித்த உண்மையான மனிதர்களை மறப்பதும், “நான்கு வர்ணங்களையும் நானே படைத்தேன்” என்று கூறி மனிதர்களைப் பிளவுபடுத்திய கருத்தியலை வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்துடன் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்பதும் பகுத்தறிவுக்குப் பொருத்தமானதல்ல!

வர்ணம் என்பதும் சாதி என்பதும் குணம் சார்ந்ததல்ல; அது பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரித்தாள உருவான ஒரு பிற்போக்குத்தனமான கருவியே! இந்த உண்மையை உணர்ந்து, நம் வாழ்வின் நிஜமான வழிகாட்டிகளைப் போற்றுவதும், சமூகச் சமத்துவத்தை நோக்கி நடைபோடுவதுமே ஒரு முற்போக்குச் சமூகத்திற்கு அழகாகும்!

• தமிழ்மணி